Merhaba. Bu benim ilk blog yazım. Bu yüzden oldukça heyecanlıyım. Uzun süredir blog yazma düşüncesi aklımın bir kenarındaydı. En zoru da ilk adımı atmaktı. Sanırım ben bunu başardım.
günlüğüme yazmaya başladığım satırlar bir anda buraya döküldüler... okuyorsanız eğer, teşekkürler... bugün günlerden… 26 Eylül 2025 Cuma 10:27 bugün günlerden artık bir şeyleri idrak etmeye başladığım gün. kabul etmem gereken... birkaç gündür yazmayı deliler gibi istesem de yazacak enerjiyi kendimde bulamamıştım. demek ki böyle olmalıymış yoksa yazdığım takdirde; cümlelerimden gözyaşyaşları süzülecek, satırlardan kanlar damlayacaktı. parçalı bulutlu şu an her şey. sağanak yağmur ve gök gürültüsü kesildi en azından. şimşeklerin sesleri ve yıldırımların ışığı bitti. yalnızca bulutların ardından süzülen gün ışığı var şimdi. her an bulutlar dağılabilir ve güneş çıkabilir ortaya. fakat emin olamıyorum, bulutlar çoğalıp sağanak bir yağmura da dönüşebilir. ama korkmuyorum. çünkü hayat bana şunu çok net bir şekilde gösterdi ki yağmurlar her zaman olacak. doğanın kanunu bu. var olan su buharlaşır, bulutlar oluşur ve önce gün ışığı bir miktar kaybolur. sonra tamamen güneş ışınlarına ulaşama...
okuyacağınız satırlar ve göreceğiniz fotoğraflar benim için geçmişe giden yollardan sadece bir tanesi.. bir süredir yazdığım satırları ve çekmiş olduğum bazı fotoğrafları dijital ortamlardan birinde paylaşmaktaydım. oradaki yolculuğumu sonlandırdığım için kaybolmaması ve dönüp baktığımda bir hatıra olarak kalması adına blog hesabımda arşivlemeye karar verdim. ayrıca bazı fotoğraflar ve yazılarıma ilave olarak şarkılar ekledim. belki bu sayede arayıcısına, yeni şarkılar keşfetmesinde katkıda bulunabilirim. hem şarkılar da ritimleriyle, tınılarıyla harika birer his taşıyıcısıdır. not: şarkıların üzerine tıklayarak dinleyebilirsiniz. şimdi, eğer bu yolun ziyaretçisiyseniz hoş geldiniz, keyifli yolculuklar dilerim. önerim: ekranınızın sağ üst köşesindeki üç noktadan "masaüstü sitesi" ni seçerek okursanız estetik açıdan daha güzel bir deneyim edinebilirsiniz. 2 Kasım 2024 bir başlangıç yapmadım. çünkü hiçbir zaman bir son da olmamıştı. bazı şeyleri noktaladığımızı zannederi...
düşünüyorum bazen. hayır çoğu zaman. dakikalarımızı hatta bazen korkunç bir şekilde saatlerimizi nasıl da insanların bizim hakkımızdaki düşüncelerine harcadığımızı... ya da kimin neyi nasıl anladığını ya da o insanın bizi iyi mi yoksa kötü mü gördüğünü... o kadar düşünüyoruz ki bu bazen rüyalarımızı bile ele geçiriyor. kendi nefesimizi kendimiz kesiyoruz, hayatımızdan belki kaç gün çalıyoruz. kahroluyorum düşündükçe, ve kahroluyorum düşünme yetimi nice lüzumu olmayan yerlerde kullandığım gerçeğine... hayatta zaten bizi yoran yeterince keşmekeş ve zorluk varken hayatı bir de kendi kendine zindan edenler... bu ülkenin ve bu dünyanın bizlere ihtiyacı var. her şeyden önce bizim sağlam bir akıl ve vücuda ihtiyacımız var. nice ödenecek can ve minnet borcumuz, ne büyük davalarımız var. ve bunların hepsi için önce kendimize ihtiyacımız var. bu tüm sözlerimin başına getiriyor beni. neden bu kadar yazık ediyoruz kendimize? neden tıkandık bir yerlerde? ve neden açmıyoruz gözlerimizi? ...
Yavaş yavaş. Küçük adımlarla büyüyeceksin. Arkandayım 🤗
YanıtlaSil🥺❤️
Sil